เด็กชายแต้ม
สวัสดีครับ....เมื่อวานออกจากที่ทำงาน
กลับบ้านเร็ว....
เมื่อตอนพระอาทิตย์ตกดิน
แสงระเรื่อเจือส้มอมแดง แฝงชมพู
มันเหงาพิลึก
ทั้งๆที่ไอ้คำว่าเหงานี้ ไม่เคยมีในพจนานุกรมชีวิตเอาซะเลย
แต่ไอ้เจ้าบรรยากาศมันชวนให้รู้สึก....
....ผ่านพ้นไปด้วยความทรมานกับวันวานอันเหน็ดเหนื่อย
สมองอาจจะดูล้าจากหน้าที่การงาน
แต่มไอ้เจ้าความอ่อนล้าแต่กลับไม่เคยโรยแรง
มันยังได้มีโอกาสคว้าความสุขมาได้เสมอเมื่อเราอยู่ลำพัง
....เดินง่วนๆดุ่มๆในบ้านหลังน้อย
หยิบจับอะไรได้ก็คว้าก็ทำมันลงไป....
เปิดเพลงนานาสารพัดแนวกระแทกรูหู....
ปากว่างก็ฮืมฮำมันไป....
ปากไม่ว่างก็เคลิ้มในใจ....
เพลงมันอาจจะมีบทบาทไม่มากนัก
แต่มันก็ชวนให้รู้สึกไม่ต่างแางอาทิตย์ที่ลับลานั้น....
ฟังแล้วอย่าเพิ่งเลี่ยนนะครับท่าน ...มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ยิ่งบ้านเรา ดั๊นนนน....ไปติดกับท้องทุ่ง
สิ่งที่ได้เห็นคือ ฟางข้าวที่ทอดตัวเหลืองไปทั่วทุ่ง
ต้นไม้ที่เคยเขียวสดก็หมดเขียวไปซะงั้น
คงไว้เพียงกิ่งก้านแห้งบนดินผากฝากประดับฟางกระจายนั้น
นี่แหละคือกำลังใจ...
ที่คอยเยียวยาและชุบให้เรามีพลังเสมอ
ในทุกๆครั้งที่ได้มองออกไปนอกรั้วบ้าน
ตั้งแต่ฝนแรก จนกระทั่งฝนซา....
ข้าวผลิกอออกรวงจนเก็บเกี่ยว
เห็นคนกลุ่มเดิมที่ปักดำและเกี่ยวข้าวนอกรั้วบ้านนัั้น
มันทำให้เราเข้าใจในหน้าที่ของตัวเองมากขึ้น.....
ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ....
ก็เท่านั้นเองครับ....
ช่วงเวลาที่เคลิบเคลิ้มค่อยๆซาลง
วินาทีแห่งความชุลมุนกำลังจะทายทัก
เมื่อมาถึงแหล่งสถานที่เราต้องกรำงนแลกเงิน....
งานมันรอเราอยู่....
คนเขารอเราอยู่
และเราก็รองานและเขาเหล่านั้นเช่นกัน....
ค่อยๆตะกุยตะกายไล่เลียงไปทีละเรื่อง
ที่ละอย่าง....
ทำงานไปยิ้มไป...เก็บความหม่นใจไว้เบื้อลึกไม่ให้ใครได้เห็น....
บนใบหน้าเปื้อนยิ้มทุกเช้าและตลอดวันทำงานเท่าที่จะทำได้
ในใจยังแอบนึกถึงวันที่จะได้หยุดพักยาวอย่างที่หวังและฝัน
มันก็ทำให้สามารถฟาดฟันกับงานที่คั่งค้างได้อย่างไม่ลดละ....
ข้าวเหนียว หมูปิ้งรสชาดกลมกล่อม....
ยอมให้ราดลงกระเพาะอย่างสนุกปาก
บ้างก็ข้าวลาดแกง....แต่ก็พอปะทังชีวิตไปได้....
โค้กกระปองซ่าส์เพิ่มพลังให้รู้สึกคึกคักได้บ้าง
และตามด้วย ควันมะเร็งทุกครั้งไป ทั้งๆที่มีคนรัก คนห่วงใยบอกให้ลดละเลิก
แต่ก็ได้แตเพียงลด กัล ละ มัน.....ก็เท่านั้นเอง
ส่วนเมื่อไหร่จะเลิกก็เมื่อนั้น.....
คงอาศัยความพยายามต่อไป....
รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดีต่อคนอื่นและต่อตัวเอง
แต่ก็ยังพ่นมันออกมา
หลีกหนีผู้คนไปพ่นดูดดื่มอย่างไร้กังวลในที่ๆไม่มีใครก็พอ....
...เพื่อนร่วมงานแวะเวียนมาทายทักเป็นรายๆไป
เสียงเสวนาของแต่ละคนอลหม่านต่างกัน...
พอให้ทำให้รู้สึกว่าลกนี้ไม่เดียวดาย
เสียงเพลงในห้องทำงานกล่อมกวนประสาท
ด้วยหังจะเพลิดเพลินสักนิด....
แต่มันก็ไม่สามารถทำลายกำแพงสมาธิเราไปได้....
โทรทัศน์ณายการต่างๆก็เปิดไว้พอให้รู้ว่าโลกเรา...
สังคมเรามันสวยหรือสวะแค่ไหน
จะได้เลี่ยงหนีมันถูกทิศทางก็เท่านั้นเอง...
เหอะๆๆๆๆๆ.....โทรศัพท์เครื่องที่เดิมยังคงเงียบกริบ
บ้างก็เขย่าดังตลอดใคาวที่งานรุม....
ครั้นมันเงียบก็รู้สึกได้ว่าวันใดที่เราขาดมันก็ไม่เห็นจะเป็นไรไป....
เพื่อนใน Hi5
คือกำลังใจให้เสริมและสร้างรอยยิ้มได้อย่างไม่ลดละ
เอาเป็นว่าจังหวะชีวิตของแต่ละวันของคนที่
ชื่อไอ้กบ...คนนี้
ยังมีมากหลายสิ่งให้ยิ้มในวันดีๆอย่างนี้เสมอ....
โดยเฉพาะได้เจอ..ได้คุย..ได้เขียนถึงคนที่ถูกคน ถูกใจ
แล้วเราคงได้ยิ้มด้วยกันนะครับ....
ขอให้วันนี้เป็นวันที่เสริมแรงได้อย่างงดงามนะครับ...
สู้ๆๆๆและขอให้สำเร็จกับวันทุกวันนะครับแต้ม

จะได้อ่านไม๊ เม้นนี้

Hi how r u? I miss u. I having fun in here but i' m study hard so much. See u na.

สายรหัสสสสส


ยุไหนคร้า


คิดเถิงจัง

ยุปี3มานเหนื่อยจังเลยคร้า

เป็นDANCERละครเวทีเหรอ อิจฉาว่ะ อยากเป็นด้วยเว้ย

hi
how are u

ยุไหนน้อ


พี่สายรหัสส


คิดเถิงจังเลยยย

เปนได๋น้อค่า

เคยรู้อะไรไหมว่า

เมื่อเวลาเปลี่ยน

อะไรๆก็มักจะเปลี่ยนไปทีละน้อยๆ

แม้กระทั่งกระแสของน้ำที่...

มันต้องไหลลงสู่พิ้นดิน

มันยังคงต้องเปลี่ยนทิศทาง

แล้ว...

ผมคงยังไม่แน่ใจว่าชีวิตของผมจะเป็นไง

ไม่ว่าเรื่องใดก็คาดอะไรๆไม่ได้

แต่ขอขอบคุณกับความดีที่เรายังพอมีให้แก่กัน

ยินดีน้อมรับคำด่าว่าใดๆ

เพราะบางทีใจคนเราก็เปลี่ยนแปลง

ขอบคุนนะคะพี่แต้ม
สำหรับที่พัก

และคำปรึกษาดีๆๆ


โอกาสหน้านู๋จะรบกวนแน่ๆค่ะ

อิอิอิอิอิ

สันยาว่าจะไปดูละคร

สิได้ใส่เกิบสอนเต้นงามๆ มื่อได๋น๊อ

อย่าลืม

นัดดูหนังนะ

ไม่งั้นชานงอล

จะกระโดดทับแก

ชานเจ็บเข่า เดินไม่ได้

เซ้ง

สบายดีไหมพี่แต้ม

เพื่อนสาววววววววววววววววววววววว

กิจการขายเครื่องประดับเป็นไงบ้าง สู้ต่อไป เพื่อเงินเว้ย ทางนี้ก็สู้ตายเหมือนกัน

[ของตกแต่งโดนๆคลิกเลย]

Hello Dancer

คิดถึงนะคะ ที่รัก