6

เพื่อนสาว เก็บแต้มไปถึงไหนแล้ว คะแนนนำลิ่ว ไร้คู่แข่ง

ไม่ได้ทักทายกันนานเลยแป๋ว
สวัสดีครับ....เมื่อวานออกจากที่ทำงาน
กลับบ้านเร็ว....
เมื่อตอนพระอาทิตย์ตกดิน
แสงระเรื่อเจือส้มอมแดง แฝงชมพู
มันเหงาพิลึก
ทั้งๆที่ไอ้คำว่าเหงานี้ ไม่เคยมีในพจนานุกรมชีวิตเอาซะเลย
แต่ไอ้เจ้าบรรยากาศมันชวนให้รู้สึก....
....ผ่านพ้นไปด้วยความทรมานกับวันวานอันเหน็ดเหนื่อย
สมองอาจจะดูล้าจากหน้าที่การงาน
แต่มไอ้เจ้าความอ่อนล้าแต่กลับไม่เคยโรยแรง
มันยังได้มีโอกาสคว้าความสุขมาได้เสมอเมื่อเราอยู่ลำพัง
....เดินง่วนๆดุ่มๆในบ้านหลังน้อย
หยิบจับอะไรได้ก็คว้าก็ทำมันลงไป....
เปิดเพลงนานาสารพัดแนวกระแทกรูหู....
ปากว่างก็ฮืมฮำมันไป....
ปากไม่ว่างก็เคลิ้มในใจ....
เพลงมันอาจจะมีบทบาทไม่มากนัก
แต่มันก็ชวนให้รู้สึกไม่ต่างแางอาทิตย์ที่ลับลานั้น....
ฟังแล้วอย่าเพิ่งเลี่ยนนะครับท่าน ...มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ยิ่งบ้านเรา ดั๊นนนน....ไปติดกับท้องทุ่ง
สิ่งที่ได้เห็นคือ ฟางข้าวที่ทอดตัวเหลืองไปทั่วทุ่ง
ต้นไม้ที่เคยเขียวสดก็หมดเขียวไปซะงั้น
คงไว้เพียงกิ่งก้านแห้งบนดินผากฝากประดับฟางกระจายนั้น
นี่แหละคือกำลังใจ...
ที่คอยเยียวยาและชุบให้เรามีพลังเสมอ
ในทุกๆครั้งที่ได้มองออกไปนอกรั้วบ้าน
ตั้งแต่ฝนแรก จนกระทั่งฝนซา....
ข้าวผลิกอออกรวงจนเก็บเกี่ยว
เห็นคนกลุ่มเดิมที่ปักดำและเกี่ยวข้าวนอกรั้วบ้านนัั้น
มันทำให้เราเข้าใจในหน้าที่ของตัวเองมากขึ้น.....
ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ....
ก็เท่านั้นเองครับ....
ช่วงเวลาที่เคลิบเคลิ้มค่อยๆซาลง
วินาทีแห่งความชุลมุนกำลังจะทายทัก
เมื่อมาถึงแหล่งสถานที่เราต้องกรำงนแลกเงิน....
งานมันรอเราอยู่....
คนเขารอเราอยู่
และเราก็รองานและเขาเหล่านั้นเช่นกัน....
ค่อยๆตะกุยตะกายไล่เลียงไปทีละเรื่อง
ที่ละอย่าง....
ทำงานไปยิ้มไป...เก็บความหม่นใจไว้เบื้อลึกไม่ให้ใครได้เห็น....
บนใบหน้าเปื้อนยิ้มทุกเช้าและตลอดวันทำงานเท่าที่จะทำได้
ในใจยังแอบนึกถึงวันที่จะได้หยุดพักยาวอย่างที่หวังและฝัน
มันก็ทำให้สามารถฟาดฟันกับงานที่คั่งค้างได้อย่างไม่ลดละ....
ข้าวเหนียว หมูปิ้งรสชาดกลมกล่อม....
ยอมให้ราดลงกระเพาะอย่างสนุกปาก
บ้างก็ข้าวลาดแกง....แต่ก็พอปะทังชีวิตไปได้....
โค้กกระปองซ่าส์เพิ่มพลังให้รู้สึกคึกคักได้บ้าง
และตามด้วย ควันมะเร็งทุกครั้งไป ทั้งๆที่มีคนรัก คนห่วงใยบอกให้ลดละเลิก
แต่ก็ได้แตเพียงลด กัล ละ มัน.....ก็เท่านั้นเอง
ส่วนเมื่อไหร่จะเลิกก็เมื่อนั้น.....
คงอาศัยความพยายามต่อไป....
รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดีต่อคนอื่นและต่อตัวเอง
แต่ก็ยังพ่นมันออกมา
หลีกหนีผู้คนไปพ่นดูดดื่มอย่างไร้กังวลในที่ๆไม่มีใครก็พอ....
...เพื่อนร่วมงานแวะเวียนมาทายทักเป็นรายๆไป
เสียงเสวนาของแต่ละคนอลหม่านต่างกัน...
พอให้ทำให้รู้สึกว่าลกนี้ไม่เดียวดาย
เสียงเพลงในห้องทำงานกล่อมกวนประสาท
ด้วยหังจะเพลิดเพลินสักนิด....
แต่มันก็ไม่สามารถทำลายกำแพงสมาธิเราไปได้....
โทรทัศน์ณายการต่างๆก็เปิดไว้พอให้รู้ว่าโลกเรา...
สังคมเรามันสวยหรือสวะแค่ไหน
จะได้เลี่ยงหนีมันถูกทิศทางก็เท่านั้นเอง...
เหอะๆๆๆๆๆ.....โทรศัพท์เครื่องที่เดิมยังคงเงียบกริบ
บ้างก็เขย่าดังตลอดใคาวที่งานรุม....
ครั้นมันเงียบก็รู้สึกได้ว่าวันใดที่เราขาดมันก็ไม่เห็นจะเป็นไรไป....
เพื่อนใน Hi5
คือกำลังใจให้เสริมและสร้างรอยยิ้มได้อย่างไม่ลดละ
เอาเป็นว่าจังหวะชีวิตของแต่ละวันของคนที่
ชื่อไอ้กบ...คนนี้
ยังมีมากหลายสิ่งให้ยิ้มในวันดีๆอย่างนี้เสมอ....
โดยเฉพาะได้เจอ..ได้คุย..ได้เขียนถึงคนที่ถูกคน ถูกใจ
แล้วเราคงได้ยิ้มด้วยกันนะครับ....
ขอให้วันนี้เป็นวันที่เสริมแรงได้อย่างงดงามนะครับ...
สู้ๆๆๆๆๆๆๆ
แป๋วคนสวย คนเก่ง

ห้องนี้มีไว้เพื่อเก็บเสื้อผ้าใช่ไมค่ะ

รู้สึกว่าจะอยู่นิ่งไม่ได้เลยเนาะ

เดินสายตลอด

ไปทั้งที่ก็เอาให้มันคุ้ม

ว่างัน

ไปต้องเสียเที่ยว

ชั่วโมงบินสูงนะค่ะ

ระวังตกมาแล้วมันเจ็บหนักนะ

งัยมึง
เจอกันงานแต่งพี่กู
ที่หอประชุมอำเพอ
บ้านเรา
เดือนกุมพา
โทรหากูด่วน
หรือไม่ก็
ทิ้งเบอไว้มั่งเด
เบอในมือถือหายหมดเลยอ่ะ
0852774200
ปล.ว่างๆมาน่ะ
เพื่อนมากันเยอะ มา มาวววววววว กาน

แป๋ววววว
หลายคนอาจจะได้หยุดยาวววววว
หลายคนอาจจะได้พักผ่อนตามประกาศของรัฐบาล
หลายคนได้นอนตีพุง สบายใจเฉิบ
หลายคนได้เดินทางท่องเที่ยวปล่อยใจให้อิ่มสบาย
หลายคนได้....พักสมองกับเรื่องราวอลหม่าน
แต่....
ข้าน้อยฯ ยังคงลุยงานต่อไป
ไอ้คำว่า "งาน" มันเป็นเพื่อนแท้ที่คอยดูแลลมหายใจและความรู้สึก
ทุกวินาทีมันไม่ได้เครียดหนักหนา
ทุกชั่วโมงมันไม่ได้ปวดสมองจนล้าละเหี่ย
แต่มันคือสถานะที่ทำให้ว่าเรามีชีวิตอยู่...
ไม่ได้บ้างานขนาดนั้นนะครับ...แต่งานมันติดเรามากกว่า เหอะๆๆๆๆ
งานมันขาดเราไม่ได้หรอก....
ฉะนั้น...จึงไม่ได้สนใจว่าวันหยุด วันพักจะมาถึงเมื่อไหร่
รู้แต่เพียงว่า....ทำอย่างไรให้ตัวเองได้ยิ้ม สนุกและมีอารมณ์ร่วมกับเพื่อน....
ที่เรียกว่า "งาน" ก็เท่านั้นเอง
หลายวันก่อนก็ปาร์ตี้กับเพื่อนฝูงเพื่อนร่วมงาน เด็กเล็กเด็กน้อย
เมากันหัวราน้ำ พูดคุยเรื่องราวนานาสารพัด
ได้ฟังความคึกคักของแต่ละคน
ก็อดสนุกกับเรื่องราวเหล่านั้นไปด้วยไม่ได้
อาหารที่ลมมือทำกันเองมันอร่อยไม่แพ้ร้านรวงที่เปิดขาย
อยากใส่อะไรเข้าไปให้สาสมก็ใส่มันจนล้นทะลัก
ทั้งต้ม ผัด แกงทอด ยำ และน้ำพริก ซึ่งประดับวงบันเทิงอย่างออกรส
เป็นวิถีที่ดำเนินอย่างไม่เคยเปลี่ยน...
และการที่มีเพื่อนแวดล้อมอย่างมีตัวตนแบบนี้
อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่า...
เราก็ยังมีคนพึงใจจะอยู่ใกล้ๆ นี่นา....
เมื่อวานก็มีเรื่องไม่สบายใจสะกิดต่อมให้หมกมุ่น
ผู้ใหญ่วัยใกล้สัมผัสกับโลง และเตรียมจะทักทายยมบาล
กลับข้อนขอด กระมิดกระเมี้ยน น้อยเนื้อต่ำใจ
พูดส่อเสียดอย่างไม่ลดละ....
ไอ้เราที่ได้ฟังและเห็นกิริยาท่าทางนั้น ถึงกลับอึ้ง
....เก็บอาการเก็บอารมณ์ไว้อย่างแน่วแน่ว่าจะไม่ปะทะเป็นอันขาด
โค้งคำนับและเงียบเท่าที่จะทำได้....
ปล่อยให่เขาสำรอกความอัดอั้นที่เขาไม่เคยล่วงรู้ว่าเราทำลงไปเพราะเหตุใด
ไม่ใช่ไม่เคารพ
ไม่ใช่ไม่บูชา
ไม่ใช่ไม่รัก....
แต่ที่ไม่ติดต่อ ไม่สานต่อ ไม่เชื้อเชิญเพราะ
สถานการณ์ปัจจุบันมันต้องเร่งรุดพัฒนาต่อไป...
คนที่มีคุณค่า มีสมอง มีปัญญา มีวุฒิภาวะครบด้านมากมี
คือ บุคคลที่เราปรารถนาจะร่วมงานด้วย
มิใช่ประจักษ์เพียงความสามารถด้านเดียว.....
....................สีผมขาวมันไม่ได้ช่วยให้คนเป็นคนขึ้นมาเลย
....เฮ้ออออออออ !!!!
แต่กว่าจะเรียกวิญญาณกลับสู่ร่างได้
ก็เล่นเอาทบทวนการกระทำของตัวเองอยู่หลายตลบ
ครั้นเจอแสงสว่าง
ก็พอทำให้เรื่องเลวร้ายนั้นซาๆลงไป
สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด....เป็นที่เรียบร้อย
ก็พร้อมแล้วจะเป็นคนเดิม....
คือ...เชื่อมั่นในการตัดสินใจกระทำสิ่งนั้นลงไป
วันนี้ สดใสสดชื่นแล้วครับ....
คบเด็กสร้างบ้านน่าจะดีกว่า
เพราะนั้นคือการผสานจินตนาการของเรา...
กับการแสวงหาระเบียบวิธีของเราเข้าด้วยกัน
น่าจะดีกว่าคบคนแก่ที่ไม่ประเมินตน....
หลายคนอาจจะได้หยุดยาวววววว
หลายคนอาจจะได้พักผ่อนตามประกาศของรัฐบาล
หลายคนได้นอนตีพุง สบายใจเฉิบ
หลายคนได้เดินทางท่องเที่ยวปล่อยใจให้อิ่มสบาย
หลายคนได้....พักสมองกับเรื่องราวอลหม่าน
แต่....คนๆนี้ ....ยังบ้าระห่ำเหมือนเดิม
ขอโทษนะครับที่เพ้อให้ฟังตั้งนาน

ไงแก
คิดถึงนะ
อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยดูแลตัวเองด้วยนะ

ดีครับ

ทะยานไปรอบเดียว จะได้ไม่เสียเที่ยวว่างั้น สมเป็นเพื่อนกูจริงๆเลย

Thank 4 the add ครับ ผม ลีคาล ยินดีที่ได้รู้จักครับ


Click Here for Thanks For The Add Comments




Click Here for Thanks For The Add Comments




Click Here for Thanks For The Add Comments




Click Here for Thanks For The Add Comments

เงียบหายไปเลยนะ

ไป ต่อ ท่ารำ ที่อ่างทองมา
เพิ่งกลับมา วันนี้นี่

สวัสดี..คุณครู "ที่รัก"

อย่าไปงมงายกับความรักที่ปลักอยู่ในโคลนเลย

มันพร้อมจะล้มและจะเอียงอยู่เสมอ....


หาต้นไม้ต้นใหญ่ที่มั่งคงไว้เป็นที่พักพิงดีกว่า....

เป็นไรอ่ะ เล่าให้ฟังได้นะ...

ว่ายังไงจ๊ะ
ไม่มาทักทายกันเลยนะ
สบายดีป่ะ
หนาวยังอ่ะ
ที่นี่หนาวมากเลย
ยังไงก้อรักษาสุขภาพด้วยละกันนะ..
คิดถึงนะ

วัสดีคับ

ปลากดว่าเปน....

นอ...โอ...มอ...

อิอิ

หล้อ เล่ง น๊า

ปลายี่สกคับ

ม่ำข้าวยังคับ

หนาวแล้ว

ดูแลสุขภาพด้วยนะ

คงสวย

รับวันที่ 27 นี้อ่ะ..

ไปป่าว..สกลนครอ่ะ

ถ่ายรูปๆกานนนน

การจะเป็นเพื่อนกูได้ มันต้องนิสัยเหมือนกูนี่ไง สมเป็นเพื่อนกูจริงๆ

พวกฉันไปซ้อมรับปริญญามาเหนื่อยมากกกกกกกกกก

เปงไรชีวิตวุ่นวายอ่ะ..