นะ
Imágenes para hi5

Imágenes para hi5

Imágenes para hi5

Imágenes para hi5

ขอบคุณที่แวะเวียนมาสร้างรอยยิ้ม ถึงที่

เพ้อๆๆๆๆๆ อีกแล้ว
อยากอ่านก็อ่าน ไม่อยากอ่านก็ นอนอนอนอนนอนอน

มาไวไปไว....
ยังไม่ทันไรก็หายลับ.....
สวัสดีครับ....บัณฑิตเฟี๊ยตตตตตตต
เมื่อวานออกจากที่ทำงาน
กลับบ้านเร็ว....
เมื่อตอนพระอาทิตย์ตกดิน
แสงระเรื่อเจือส้มอมแดง แฝงชมพู
มันเหงาพิลึก
ทั้งๆที่ไอ้คำว่าเหงานี้ ไม่เคยมีในพจนานุกรมชีวิตเอาซะเลย
แต่ไอ้เจ้าบรรยากาศมันชวนให้รู้สึก....
....ผ่านพ้นไปด้วยความทรมานกับวันวานอันเหน็ดเหนื่อย
สมองอาจจะดูล้าจากหน้าที่การงาน
แต่มไอ้เจ้าความอ่อนล้าแต่กลับไม่เคยโรยแรง
มันยังได้มีโอกาสคว้าความสุขมาได้เสมอเมื่อเราอยู่ลำพัง
....เดินง่วนๆดุ่มๆในบ้านหลังน้อย
หยิบจับอะไรได้ก็คว้าก็ทำมันลงไป....
เปิดเพลงนานาสารพัดแนวกระแทกรูหู....
ปากว่างก็ฮืมฮำมันไป....
ปากไม่ว่างก็เคลิ้มในใจ....
เพลงมันอาจจะมีบทบาทไม่มากนัก
แต่มันก็ชวนให้รู้สึกไม่ต่างแางอาทิตย์ที่ลับลานั้น....
ฟังแล้วอย่าเพิ่งเลี่ยนนะครับท่าน ...มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ยิ่งบ้านเรา ดั๊นนนน....ไปติดกับท้องทุ่ง
สิ่งที่ได้เห็นคือ ฟางข้าวที่ทอดตัวเหลืองไปทั่วทุ่ง
ต้นไม้ที่เคยเขียวสดก็หมดเขียวไปซะงั้น
คงไว้เพียงกิ่งก้านแห้งบนดินผากฝากประดับฟางกระจายนั้น
นี่แหละคือกำลังใจ...
ที่คอยเยียวยาและชุบให้เรามีพลังเสมอ
ในทุกๆครั้งที่ได้มองออกไปนอกรั้วบ้าน
ตั้งแต่ฝนแรก จนกระทั่งฝนซา....
ข้าวผลิกอออกรวงจนเก็บเกี่ยว
เห็นคนกลุ่มเดิมที่ปักดำและเกี่ยวข้าวนอกรั้วบ้านนัั้น
มันทำให้เราเข้าใจในหน้าที่ของตัวเองมากขึ้น.....
ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ....
ก็เท่านั้นเองครับ....
ช่วงเวลาที่เคลิบเคลิ้มค่อยๆซาลง
วินาทีแห่งความชุลมุนกำลังจะทายทัก
เมื่อมาถึงแหล่งสถานที่เราต้องกรำงนแลกเงิน....
งานมันรอเราอยู่....
คนเขารอเราอยู่
และเราก็รองานและเขาเหล่านั้นเช่นกัน....
ค่อยๆตะกุยตะกายไล่เลียงไปทีละเรื่อง
ที่ละอย่าง....
ทำงานไปยิ้มไป...เก็บความหม่นใจไว้เบื้อลึกไม่ให้ใครได้เห็น....
บนใบหน้าเปื้อนยิ้มทุกเช้าและตลอดวันทำงานเท่าที่จะทำได้
ในใจยังแอบนึกถึงวันที่จะได้หยุดพักยาวอย่างที่หวังและฝัน
มันก็ทำให้สามารถฟาดฟันกับงานที่คั่งค้างได้อย่างไม่ลดละ....
ข้าวเหนียว หมูปิ้งรสชาดกลมกล่อม....
ยอมให้ราดลงกระเพาะอย่างสนุกปาก
บ้างก็ข้าวลาดแกง....แต่ก็พอปะทังชีวิตไปได้....
โค้กกระปองซ่าส์เพิ่มพลังให้รู้สึกคึกคักได้บ้าง
และตามด้วย ควันมะเร็งทุกครั้งไป ทั้งๆที่มีคนรัก คนห่วงใยบอกให้ลดละเลิก
แต่ก็ได้แตเพียงลด กัล ละ มัน.....ก็เท่านั้นเอง
ส่วนเมื่อไหร่จะเลิกก็เมื่อนั้น.....
คงอาศัยความพยายามต่อไป....
รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดีต่อคนอื่นและต่อตัวเอง
แต่ก็ยังพ่นมันออกมา
หลีกหนีผู้คนไปพ่นดูดดื่มอย่างไร้กังวลในที่ๆไม่มีใครก็พอ....
...เพื่อนร่วมงานแวะเวียนมาทายทักเป็นรายๆไป
เสียงเสวนาของแต่ละคนอลหม่านต่างกัน...
พอให้ทำให้รู้สึกว่าลกนี้ไม่เดียวดาย
เสียงเพลงในห้องทำงานกล่อมกวนประสาท
ด้วยหังจะเพลิดเพลินสักนิด....
แต่มันก็ไม่สามารถทำลายกำแพงสมาธิเราไปได้....
โทรทัศน์ณายการต่างๆก็เปิดไว้พอให้รู้ว่าโลกเรา...
สังคมเรามันสวยหรือสวะแค่ไหน
จะได้เลี่ยงหนีมันถูกทิศทางก็เท่านั้นเอง...
เหอะๆๆๆๆๆ.....โทรศัพท์เครื่องที่เดิมยังคงเงียบกริบ
บ้างก็เขย่าดังตลอดใคาวที่งานรุม....
ครั้นมันเงียบก็รู้สึกได้ว่าวันใดที่เราขาดมันก็ไม่เห็นจะเป็นไรไป....
เพื่อนใน Hi5
คือกำลังใจให้เสริมและสร้างรอยยิ้มได้อย่างไม่ลดละ
เอาเป็นว่าจังหวะชีวิตของแต่ละวันของคนที่
ชื่อไอ้กบ...คนนี้
ยังมีมากหลายสิ่งให้ยิ้มในวันดีๆอย่างนี้เสมอ....
โดยเฉพาะได้เจอ..ได้คุย..ได้เขียนถึงคนที่ถูกคน ถูกใจ
แล้วเราคงได้ยิ้มด้วยกันนะครับ....
ขอให้วันนี้เป็นวันที่เสริมแรงได้อย่างงดงามนะครับ...
สู้ๆๆๆๆๆๆๆ

มาดิ มา

TER !!!!

เมาล่ะสิ

ขอบคุณที่แวะมาขอบเตียง

ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิม นอกจาก กบเท่านั้น

เมื่อไหร่มา ขอนแก่นอ่ะ รึบๆมานะ

เห็นละ ชัดกว่ามอสอีก ไปเที่ยวอะไร แหม เป็นชาวสีม่วงขนาดนี้

ปปส จะได้ถามหาอะดิ

หวัดดีค่าพี่เฟียส..
เห็นคุณครูบอกว่าพี่จะมา...
ดีใจจัง...
มีน้องคนนึงมาสอบโควตาเหมือนพี่เฟียสมาก...
ยิ่งมองข้างๆยิ่งเหมือน...
เหมือนตั้งแต่ทรงผมลงไปเลย..
หนูก็เลยไปถามว่าพี่เฟียสเป็นไอดอลรึเปล่าค่ะ..
น้องเขาก็บอกว่าครับเขารู้จักพี่เฟียส...
เด็กน้อยขอนแก่นวิทค่า....

เวลามันโกรธ..น่ากลัวว่ะ 55

ทำไรอยู่งับ...อะไรยังงาย

ฟังดูดีไม่มีไรแอบแฝงนะ 555

สาบาน

รับรองไม่เจอภาพบาดตา อุจาตตตตตตตตตตตตตตตตตต ตา แน่ๆ 5555

ยินดีต้อนรับสู่มหานครา ตักสิลา

จัดคิวให้พิเศษโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

มาเลยยยยยยยย